Anlamışam

Hep yarına uyanırken,
Düne uykısız kaldığımi anladım...

Bilesenki Dılé bu sana son mektubımdır!
Anlamışamki çok uzaklardasan artık,
Dizelerımın kâr etmediği,
Satır başlarımda belıren umudun bile görmedıği,
Sevışmelerımızın çerçevesıni bile kırdığın yerdesen,
Ben damarlarıma sensızlıği şırangayla doldırdığım zamana sarılmış uzanırken yatağımda sırtüsti!
Şaşırmayasan gözlerım neden açıktır diye
Sende bilesin a Dılé bu dünya zaten köhne..

Anlatma Dılé ben anlamışam
Ne sesın gelecak bana bir gece ansızın,
Ne sesımi duyucaksan yıldızlar kayarken pencerenden baktığında...

Oysa sende bilisenki,
Bir yerlerde bir kuş kanatlansa dalından,
O ağacin sessız hüzni kalbimde depremdır.
Ve biliyemki
Nerede terkedilmış bir resım varsa,
Gözlerın o resmin kırık çerçevesidır...


Rüyalarımda bile toz kondırmadığım,
Zülfini izlemeye doyamadığım
Boyımdan büyük sevdani kazımışam sol yanıma
Baş harfi kanatiyor dudaklarimi,
Bir hayattan çıkar gibi, çıkiyor aklımın ağzından adın
Ve dokuniyor sesıne parmaklarım,
Sonra bedenım sahipsiz mezar oliyor,
Birden kendımi uykusızlığımın kollarında bulıyorum musallasız!
Kirpiklerım korkidan kapanmaz olmış,
Gözlerım gece pusularında yakalanmiş
Resmıni çizemedığım bir paradoks var yatagımda,
Anlamışam Dılé sen sus,
Uykularım rüyasız kalmış,

Bu sana son mektubımdır Dılé
Kavuşmak iklımi geçıp gidiyor
Sessızlığım sarmışken kentımın sokaklarıni
Avazım çıktıği kadar bağıracağım dudaklarımi son kez görışındır.
Ki sen yuzuni dönsen bile
Ki ben ölsem bile! ! !
Delikanli adımlarımın sana açilan yollariydi umut,
Hangi rengi seçerdıki sen olmadığında kör olmış gözlerım?
Sevdadan başka karanlık mi olır a Dılé?
Bu kekeleyen yağmur,
Bu gök gürültısi
Bu altında ıslanan insanlar
Ve benim sırılsıklam senliğim
Kimliksiz,
Kimsesız,
Bizsız mekânlara açilan yolları mi bekliyordi?
Ele bakma gözlerıme Dılé,
Ben kör oldığımi anladım...


Yalnızlık şimdi senın gözlerınle bakiyor bana,
Hani bilisen çukuruna gömmıştım gulışimi,
Yanaklarının uçurımından düşerdım
Rüzğâr parmakların olmışti
Hatırla örmıştım saçlarına bahari
Sonrasi dudaklarımız bulışti...
Kimselere anlatmamışam öpüşlerimızi,
Ne bir tene buluta söylemışem dudaklarının rengini,
(karanfil kırmızısi) deyip kalbimin kederli sesiyle,
Ne bir yıldıza fısıldamışam o cennet kokıni,
Tenımde açan mavi rengiyle...
Susmışam mahmurlığının sustığı gibi,
Islatma dudaklarıni Dılé,
Anlamışam bir daha öpmez kurımış dudaklarımi...


21.02.2009/ Uzaklar
Deniz Ekrem <font color="#808080">