Gerilla

kır gerillasıyım niye saklamalı
en büyük yalnızlık arıyorum vuruşmak için

kalsaydım ben de bir garip öldürürdüm orası kesin
alnından öpüyorlar kentte
kardeşi canlı parçalayanları

güneş hükmedenlerin tacından
yansıyarak alıyor yoksulların gözlerini
devrimciler anlamıyor
neden özgürlükçü Spartaküs'ten bu yana
kendi ölümünü gösteriyor halkımın parmakları

bir çiçek varlığını göğsüme yasladı
güzelliğine ağladım
bula bula beni bulmasına ağladım
ve anladım ki
git gide
git gide
insanlıktan uzaklaşıyorum ben
artık kır gerillasıyım kimden saklamalı

Tanrıya varmadan önce bir efendiyi değil asla
beyefendiyi sevmek gerektiğini anladım
beyefendim Tanrıya yolculadı

çok
çok yalnız bir gerillayım ne saklamalı
tabutta ıslık çalıyorum büsbütün unutulmaktansa
Nilgün Aras