İntihar Günlükleri /On Yedi Yedi Sekiz / /Kapıyı Anahtarla Açmak/

yine derinden geliyordu sesler
odalar boş, solmuştu vazolarda çoktan çiçekler
bir dert ki anlatamıyordu adam
kapıyı anahtarla açmayı sevmiyorum(*) diyen bir şiir vardı
söylene söylene açtı, girdi içeri.
güya
belki
kimbilir diye geçirdi içinden
anahtarını masanın üzerine bırakana
vazoyu bıraktığı gibi görene
kadar...
gelmemiş, dedi
demek ki kırılgan sabahların
üç kelimeyi geçmeyen sohbetlerin
nasılsını ortadan ikiye yarıp
biz iyiyiz bile diyemeyen dudakların bir anlamı varmış...
kanadı içi adamın
bu kez iyice derine gömüldü sesler
çıkarılması imkansız yaralar
acıyan ağlatan suskunlaştıran ayrılık şarkılarının haricinde
ne kaldı ki geriye...
yaslandı onu en son gözü yaşlı gördüğü merdivenlerin pervazına
bakındı bakınmasaydım keşke diyen gözlerle
içini söküp alsaydı biri o anda
kanını çekseydi damarlarından
aklını hiç etseydi bir daha asla geri gelmemek üzre keşke...
Turan Demir