Konu: Beklenti

Merhaba arkadaşlar. Uzun süredir yazamadım. Kendi işlerimin yoğunluğu sebebiyle fırsat bulamadım. Malum yaz geliyor, turnuva dönemi.

“Çocuklar büyüklerin minyatürleri değildir” Bu cümleyi spor yüksek okulunda okuyan çoğu kişi duymuştur. Bende çok tutarım. Çocuk ve Spor veya Antrenman bilgisi ders kitaplarında geçer. Yani büyüklere yaptığınız Antrenman yada benzeri çalışmaların daha azlarını çocuklara uygulayamazsınız. Çocuklara uygun hareket ve beceriler farklıdır ve onlar tercih edilmelidir. Örneğin yetişkin bir sporcu halterde 30 kilo kaldırır küçük sporcular 5 kilo kaldırır diye bir şey yoktur. Onun yerine başka hareket çeşitleri uygulanır.

Bu işin bir yönü. Birde olayın psikolojik yönü var. Aynı yüklemeyi çocukların kaldıramayacağı şekilde küçük yaşlarda yapılırsa çocukların spordan uzaklaşmaları söz konusudur. Spor çocuğun hayatında bir meşgale kötü alışkanlıklardan uzak tutmanın bir yoludur. İşin maddi getirisi daha sonraki evrelerdir. Çocuklarla çalışan antrenörlerde bunu dikkate mutlaka alıyorlardır. Ona yönelik çalışmalar ve çocuktan beklentilerinin dozu bu yöndedir. Küçük yaşdaki çocukların istekleri genelde yarışma üzerinedir. Kazanmak onları motive eder kaybetmekte kısa süreli üzüntüye sebep olur.

Asıl önemli olan konu budur. Çocuklar kaybettikten sonra oturup saatlerce ağlamaz günlerce psikolojik baskı altına girmez. Eğer bir baskı hissediyorlarsa bir ihtimal antrenör büyük ihtimalle de aile etkisidir. Sorumluluğun büyük kısmını aileye vermemin sebebi antrenör sonucu azçok tahmin eder ve kendini ve çocuğu buna göre hazırlar. Fakat kendi hırslarını çocuklara yönlendirmiş aileler çocuk üstünde baskı oluşturup çocuk da uzun vadede olumsuz etki yaparlar. Çocuklar küçük yaşlarda baskı altındaki müsabakalardan olumsuz etkilenir. Bir müsabakanın baskı düzeyi de büyüklerin ayarlayabilecekleri, etki edebilecekleri bir konudur. Yani istenirse bir karnaval havasında geçirilebilir. Bunun olum yönleri de vardır. Azda olsa baskı altında beceri gösterebilmeyi öğrenmiş bir sporcu ileriki yaşamında baskı altında kaldığı diğer konularda soğuk kanlı hareket edebilme başarısını da gösterebilir. Birçok başarılı öğrenci ÖSS sınavında çalıştıkları halde baskıya dayanamayıp karın ağrısından sınavı terk etmek zorunda kalmıştır. Küçük yaşta benzer etlileri yaşamış bir çocuk bu konularda daha rahat olabilir.

Çocuklar birer yarış atı değildir. Öğrendikleri becerileri yarışma ortamında sergileyip zevk alırlar. Onları sadece kendisi gibi bir çocuğu bakkala giderken koşarak geçmeleri mutlu eder. Mahalle maçında attıkları bir gol onlar için şampiyonlar ligi finalinde atılan gol atan futbolcudan daha fazla mutlu eder. Bunu ötesi berisi yoktur. Diğerlerinin hepsi büyüklerin daha çokta ailelerin kendi komplekslerinin sonucudur. Sonucu da sorunu da insanlar çocuklarda değil kendilerinde aramalıdır. Beklentilerin kendi beklentilerimiz mi yoksa çocuğun beklentilerimi bir değerlendirmek gerekir.



Tebessüm
Jack ve Jhonny adında iki kardeş varmış. Bu kardeşler yaramazlıkda sınır tanımıyorlarmış. Artık öyle bir raddeye gelmişler ki mahallede kırılan dökülen herşeyin sorumlusu olarak onlar gösterilmeye başlanmış. Artık daha fazla dayanamayan mahalle sakinleri bu kardeşlerin anne ve babasına gidip bu çocukları rahibe götürmelerini istemişler. Anne ve babalarıda pazar günü olunca onları kiliseye rahibin yanına götürmüşler. Rahip ilk olarak büyük kardeş olan Jack'i yanına kabul etmiş. Jack korka korka rahibin karşısına oturmuş. Rahipde konuya nasıl gireceğini düşünüyormuş. En sonunda rahip dönmüş Jack'e ve şöyle demiş:
- Tanrı nerede?
Jack'in kanı donmuş ne diyiceğini bilemeden rahibe baka kalmış. Rahip soruyu tekrar sormuş:
- Evladım Tanrı nerede?
Jack daha beter şok olmuş boğazında bi düğüm ne yapacağını bilememiş. Rahip soruyu daha yüksek bir sesle yineleyince Jack oturduğu yerden fırlamış odadan çıkıp kardeşinin elini yakalamış ve eve kadar arkasına bakmadan koşmuş. Eve varınca yatağının altına saklanmış. Olanlardan hiç bişi anlamayan küçük kardeş neden saklandıklarını sorunca Jack şöyle cevap vermiş:
- Jhonny bu kez başımız çok büyük belada Tanrı kaybolmuş, bizden biliyorlar...

rüşvet.jpg

söyledikeriniz koşulsuz doğru ama aileler açısından da; onları en ii şekilde giydiriyoruz, yediriyoruz, gezdiriyoruz onlar başarılı olsınlar diye düşünüyolar. belki haklılar. fakat karşılık bekleyerek yapmaları bunu da belli etmeleri baskı yapıyo bence. ailenin aldığı spor ayakkabısını alıyorum ama yarışmada 1. lik bekliyorum mesajı içeriyosa asıl baskı orda budur bence. sevginin koşuılsuz olduğunu unutuyoruz.eğitim açısından minyatürü olmasa da yetiştirme tarzı olarak minyatür oluyoruz. armut dibine düşer misali. ayrıca insana kaldırabileceğinden fazla, fiziksel veya psikolojik,yük verilmemeli...

Baskı olmadan başarı olur mu? Hangimiz bir başarımızı baskı altında kalmadan gerçekleştirdik? Kendini baskı altında hissetmeden başarılı olmuş bir sporcu var mıdır? Çocuk veya büyük, kendini şartlandırıcı koşullar oluşmadan limitlerini zorlayamaz insan. Bunun için illaki baskının dışardan gelmesi değil, içerden kendini telkin yoluyla yapılan da aslında iç baskıdır. Baskı olmadan başarı mümkün değil.

Doğru demişsin Tuğçe. Baskı olmadan başarı olmaz.

arkadaşlar bence; motive olmak,rakibi olup hırs yapmak ayrı insanın, hele çocuk yaşta birinin psıkolojısını etkiliycek kadar üstüne gitmek bence sporun amacına aykırı..

baskı ile motivasyonu çok ince bir çizgi ayırır. aradaki o ince çizgiyi çoğu zaman ayırmayı bilemeyiz. her insan için farklı çizgiler vardır. antrenörün ve ailenin bunu iyi algılayıp ona göre sporcuya yüklenmeleri gerekir. çok fazla baskı da iyi değildir, çok az baskı da iyi değildir.

Hakkı: ben de aslında senin dediğinden farklı birşey söylemedim. Baskı şart. Sana göre de dozajı ayarlanmalı ama baskı olmazsa olmaz diyorsun. Ancak yazarın ve Seda arkadaşımızın yazdığına göre baskı iyi birşey değildir.
Ben tam aksine baskının başarı için olmazsa olmazı olduğunu söylüyorum. Olmazsa olmaz.
Dozaj konusunda tabii ki bir üst sınır olmalı.

Üzerine düşünülmeden öylesine yazılmış bir yazı gibi geldi bana. Tuğçenin söylediklerine katılıyorum.

Tuna senin cevabında hiç düşünülmeden verilmiş bi cevap gibi geldi.Bahsedilen pisikolojik baskı.Antrenman yoğunluğu yada çalışma yoğunluğu değil.Bir çocuk için antrenörün baskısı farklıdır ailenin baskısı farklıdır.Asıl ayrım bu.Farkını bir değerlendirin.

gürhan Nickli Üyeden Alıntı

Tuna senin cevabında hiç düşünülmeden verilmiş bi cevap gibi geldi.Bahsedilen pisikolojik baskı.Antrenman yoğunluğu yada çalışma yoğunluğu değil.Bir çocuk için antrenörün baskısı farklıdır ailenin baskısı farklıdır.Asıl ayrım bu.Farkını bir değerlendirin.

Ben de Gürhan a katılıyorum. Çağlar hoca bu işi profesyonel olarak yapıyor. Onun dediklerine dikkat etseniz iyi olur. Mutlaka birşeyler öğrenirsiniz.